| |
งานหลักก็คือเป็น
บก. แฮมเบอร์เกอร์ แต่ว่าเป็นพี่โหน่งคุมอีกชั้นนึง พี่ก็จะดูแลเรื่องของ
content ของแฮมเบอร์เกอร์ส่วนหนึ่ง ส่วนงานเขียนข้างนอกก็ไม่ค่อยมีแล้วครับ
เพราะว่าแฮมเบอร์เกอร์มันก็เป็นรายปักษ์ งานหนักพอสมควรจริงๆ
แล้วพึ่งมาทำงานเต็มตัวก็ที่นี่เลยครับที่แรก ก่อนหน้านี้ก็จะทำ
web พวก content ก็ถือว่าเป็นงานเขียนมันก็กึ่งๆ งาน web ด้วย
ไม่ได้เป็นงานทำหนังสือเต็มตัว แล้วก็..งานเขียนเรื่องสั้นพี่ก็ทำมาสัก
7-8 ปีแล้วมั้ง คือเขียนส่งไปตามหนังสือไปเรื่อยๆ เริ่มทำมาตั้งแต่ตอนเรียนจบ
เดี๋ยวพี่เรียบเรียงให้ฟังใหม่ คือ พี่เรียนจบแล้วก็เริ่มเขียนเรื่องสั้น
แต่ว่าสักพักนึงก็เริ่มเข้ามาเต็มตัวมากขึ้นโดยการทำ web เมื่อสัก
2 ปีที่แล้ว ก็มาทำที่นี่เป็นนักเขียนเต็มตัวเมื่อ 6 เดือนที่แล้ว
ผลงานที่พี่เคยทำ มีหนังสื่อรวมเรื่องสั้นเล่มนึง ชื่อ หนึ่งปีในเมืองหนึ่ง
มีพี่โหน่งรวมให้ครับ
|
ีผลงานที่คิดว่าจะออกมาในอนาคต
ตั้งใจไว้ก็คงจะเป็นเรื่องสั้นครับ เพราะชอบเขียนเรื่องสั้น
...เป็นเรื่องสั้นน่าจะเป็นร่วมสมัย น่าจะเป็นเรื่องที่อยู่รอบๆ
ตัวพี่หรือคนที่คล้ายๆ กับพี่เป็นคนเมืองคนหนุ่มสาวอะไรอย่างเนี้ย
ตัวละคนกับฉากจะประมาณนี้แต่ว่าเนื้อเรื่องก็จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
คือพี่จะเลือกเขียนเรื่องที่พี่รู้จักกับมัน สนใจกับมัน แล้วก็เรื่องที่เข้ามากระทบกับพี่เช่นเรื่องรถติด
เรื่องของคนที่อยู่ อพาร์ตเม้นต์อะไรอย่างเนี้ย
|
|
ถ้าให้พูดการแต่งตัวของนักเขียนทั่วไปในฐานะที่พี่เป็นนักเขียนคนหนึ่ง
... อาชีพนักเขียนไม่ต้องมี uniform พี่ก็เห็นคนที่ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์
แต่งชุดแบบว่า ม่อฮ่้อม ถือย่ามไปจนถึงเสื้อเชิ้ตก็มีเหมือนกัน
นักเขียนผู้ใหญ่หน่อย จริงๆ แล้วพี่ว่าเป็นไม่มีความชัดเจนนะ แต่ว่าอาจเป็นเพราะคนรุ่นหลังนิยมใส่เสื้อยึด
กางเกงยีนส์มากขึ้น เอ่อ..พี่ว่านักเขียนไม่น่าถูกชักจูงอะไรง่ายๆ
ถ้าเป็นนักเขียนจริงอะนะ แต่มันน่าจะเกิดจากความสบายในการใส่มากกว่า
เพราะว่าเสื้อยืดมันเป็นอะไรที่สบายอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างหนึ่ง...เสื้อที่มันพริ้วๆ
สบายๆ อาจคล้ายๆ ม่อฮ่อม เสื้อบาติก อะไรอย่างเนี้ย
|
|
พี่ไม่ค่อยมีหลักการในการแต่งตัวเท่าไหร่
ไม่ได้จำเป็นที่ต้องใส่เสื้อประเภทนี้เท่านั้น ก็คือมีอะไรก็ใส่ฮะ
มีอะไรอยู่ในตู้ก็หยิบมาใส่ แล้วแต่กาละเทศะ บางทียอมรับนะว่ามีติดเหมือนกัน
บางทีเราไปงานโรงแรมอะไรสักอย่างหนึ่ง ก็ยังติดแต่งตัวสบายๆ เกินไป
รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน การที่ทำอะไรสบายง่ายๆ มันทำให้เราลืม อย่างอาชีพนักข่าวก็เหมือนนักเขียนนะ
ก็แต่งตัวสบายๆ เหมือนกันอาจจะสบายไปนิดนึง
|
| |
|
|
